چندرسانه ای بیشتر
تاریخ انتشار: ۱۴ خرداد ۱۳۹۴ - ۱۰:۴۴
کد خبر: ۱۸۰۱
گزارش مذکور به سنجش میزان شادی و رفاه کشورها بر اساس معیارهای مشخص پرداخته است. رویکرد علمی و تجربی در این گزارش این نکته را به دولتمردان گوشزد می کند که نسبت به عملکرد خود و فضای جامعه حساسیت بیشتری داشته باشند.
نقطه شروع برای نگارش این گزارش پس از جلسه سازمان ملل در سال ۲۰۱۱ می باشد. در این جلسه، سازمان ملل طی لایحه ای از تمامی کشورهای جهان خواست تا شهروندان کشورشان با سیاست های مناسب به سمت رفاه و شادی بیشتر سوق دهند. سپس اولین گزارش اختصاصی به منظور دستوالعملی برای اجراء در سال ۲۰۱۲ به چاپ رسید که در آن تجارب و روش های سنجش شاد بودن شهروندان ارائه شده بود. کارهای مرتبط پژوهشی برای سنجش معیارهای شادمانی کشورها برعهده مؤسسه نظرسنجی گالوپ بوده است. رتبه های مرتبط با کشورها بر اساس پاسخ شهروندان کشورها به سؤالات نظرسنجی در یک طیف (از بهترین نحوه زندگی با رتبه ۱۰ تا بدترین با رتبه صفر) می باشد. البته نمونه گیری هر کشور به کل کشور تعمیم داده شده و خالی از اشکال نیست. نتیجه نهایی گزارش با معیارهایی مانند تولید ناخالص داخلی، میزان امید به زندگی، حمایت اجتماعی، آزادی و فساد مقایسه و سپس ارائه گردیده است. در مورد حجم نمونه گیری، این گزارش به منظور بهره گیری از اطلاعات جدید به طور عمومی برای سال های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴، هر سال هزار نفر را بررسی کرده که طی سه سال به طور متوسط سه هزار نفر برای هر یک از کشورها مورد پژوهش قرار گرفته اند.

محتوای گزارش موجود در هفت فصل با ۱۷۲ صفحه به نگارش درآمده است. هر فصل به تفصیل در مورد یک موضوع به بحث پرداخته است. فصل اول با مقدمه و توضیحی کلی در مورد گزارش، چارچوب کلی کار را تبیین کرده است. مطالعه این فصل به منظور درک کلی این گزارش توصیه می گردد. فصل دوم با عنوان "جغرافیای شادی"، به ترسیم نقشه ای از کشورها با رنگ هایی از سبز (بسیار شاد) تا قرمز (بسیار غمگین)، قصد ارائه اطلاعات در قالب تصویر را دارد. طبق گزارش در سال های اخیر تغییراتی در جابجایی کشورها صورت گرفته که متأثر از عواملی مانند رکود اقتصادی و دیگر بحران ها بوده است. فصل سوم هم به تبیین موضوعاتی از قبیل چرایی تفاوت میزان شادمانی در میان مناطق و جنسیت ها و سنین مختلف می پردازد. البته برای سنجش این میزان تفاوت، شش گویه با طیفی از مثبت تا منفی مورد پرسش قرار گرفته و سپس مورد مقایسه قرار گرفته است. فصل بعدی در مورد تحلیل هزینه فایده استفاده از شاخص شادمانی برای دولتمردان بحث به میان آورده است. سیاست گذاران با بهره گیری از این فصل گزارش می توانند محصول عملکرد گذشته خود را مورد سنجش قرار بدهند. میزان خرسندی شهروندان در مورد سیاستی خاص می تواند دولتمردان را در اصلاح و یا اتخاذ سیاست های درست در آینده راهنمایی کند. فصل پنج گزارش با رویکردی علمی به بررسی تأثیر شادی بر اعصاب می پردازد و در مورد چهار موضوع: احساس مثبت مداوم؛ رهایی از احساسات منفی؛ میزان همدلی، نوع دوستی و کمک به دیگران؛ پریشان احوالی، نگرانی و تأثیرات این عوامل بر شادی و رفاه مردم توضیح داده است. فصل ششم گزارش بر جمعیت زیر ۱۸ سال جهان که در آینده جهان نقش خواهند داشت، تمرکز کرده و تأثیر شادی را در آنها به عنوان آیندگان مورد بررسی قرار می دهد. فصل هفتم با مبنا قرار دادن یک مطالعه موردی (ایتالیا) به بحث در مورد ارزش های انسانی، اقتصاد مدنی و رفاه پرداخته است. نویسنده گزارش در این فصل بر لزوم دموکراسی و مشارکت برای شهروندان به منظور انجام رفتارهای جامعه پسند تأکید کرده است. آخرین فصل با عنوان سرمایه گذاری بر روی سرمایه انسانی است. یک جامعه با سرمایه انسانی بالا به معنای اعتماد نهادینه شده بین شهروندان، دولت کارآمد و حمایت عمومی شهروندان است.

جدول زیر به ارائه نام ۱۰ کشور نخست و آخر در رده بندی شادمانی و البته ارائه رتبه ایران پرداخته است.

جدول رتبه کشورها از نظر میزان شادی


  

برای مطالعه گزارش می توانید بر روی عکس زیر کلیک کنید. 

ارسال به دوستان
نسخه چاپی
ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* نظر: